Donderdag 9 september 2021: op weg naar Arles

Vandaag staat er weer een reisdag op het programma. Omdat we niet het hele eind naar onze volgende camping in één dag willen rijden, hebben we een tussenstop uitgezocht. De keuze is daarbij op Arles gevallen. Niet alleen naar Rome leiden meerdere wegen maar ook naar Arles. De snelste is een route die voornamelijk via autoroutes gaat. Een langzamere maar wel een aanmerkelijk kortere route (400 km in plaats van 500 km) is er eentje die vooral via lokale D-wegen gaat en die ook nog eens enkele natuurgebieden doorkruist. Die route lijkt ons mooier.

Voordat we op pad kunnen, moeten we nog wel eerst de auto inpakken. Eventjes lijkt het er op dat we dit veel efficiënter gedaan hebben dan thuis, want er is opeens ruimte over in de kofferbak. Een controlerondje door de stacaravan leert dat de twee slaapzakken nog op bed liggen. Terwijl ik deze in de auto leg en Marianne binnen nog even de stacaravan schoon veegt, klinkt er een afgrijselijke gil uit de stacaravan. Marianne ziet opeens een grote spin.

Ik heb de foto maar even op zijn grootst gezet want anders zie je hem niet,  maar eigenlijk stelt het beestje niks voor vind ik, al denkt Marianne daar anders over. De dapperste van ons gezelschap - ik dus - pakt de bezem om het beestje naar buiten te begeleiden. Vlak voordat ik hem naar buiten wil vegen, zie ik dat op deze route Marianne haar schoenen staan. Ik zet die eerst maar even opzij, want anders gaat ze ook nog moeilijk doen over een spin in haar schoen.

Even na tien uur rijden we van de camping af. Via een klein stukje autosnelweg en wat mooie D-wegen belanden we in de buurt van Figeac, waar we even heen rijden om te tanken. 

Onderweg over een D-weg.

En nog één van de vele D-wegen.

Onze navigatiedame wijst ons in Figeac naar een Total-pomp waar we tanken, maar in plaats van ons weer terug te leiden naar de weg waar we op reden, bedenkt ze dat het korter is om geen D-weg te pakken maar een weggetje dat zo smal is dat die weg eigenlijk een G-weg of wel een geitenpaadje zou moeten heten. Voor de zekerheid zetten we Google Maps aan en volgen de aanwijzingen van dat ding op totdat we weer op een bredere D-weg zitten.

Daarna geven we onze dame weer de kans, maar ze heeft haar dag niet. Zo weet ze op een gegeven moment heel zeker dat een deel van de weg onbegaanbaar is.

Omdat alle andere auto's wel doorrijden, doen we dat echter ook maar. Het blijkt dat er een nieuw stuk weg is aangelegd dat onze dame niet kent. Enfin na zo'n 200 kilometer rijden over D-wegen en een enkel geitenpaadje dus plus twee een keer stop bij een picknicktafel, besluiten we om de rest van de route toch maar grotendeels via autowegen te doen. Anders wordt het een wel erg lange rit.

De eerste picknickplaats in Decazeville bestond uit één picknicktafel en een hypermodern toiletgebouwtje. Je zal het maar pal voor je huis hebben staan.

Onze tweede picknickplaats, de picknicktafel verstopt achter een boom.

Fotografeer je de boel vanaf de andere kant van de boom, dan zie je onze auto verstopt staan achter de boom. Onze auto is niet zo goed in verstoppertje spelen.

Net als we de snelweg zijn opgereden, zien we een aankondiging voor tolpoortjes. We maken ons klaar om een kaartje te pakken, maar er dient afgerekend te worden. Verbaasd houden we onze creditcard voor het apparaat. Klopt dit wel? Hebben we soms in de verkeerde rij gestaan? Nee toch? We staan in een rij met een groene pijl - 'groen is goed' is ons ezelsbruggetje bij tolstations. Hoe weet het ding nu waar we de snelweg zijn opgereden? We kunnen niet goed zien, hoe hoog het bedrag is dat wordt afgeschreven, Marianne denkt negen euro gezien te hebben, ik zelfs elf euro, maar misschien is het maar 1 euro tien. Thuis maar even nakijken. Het blijkt in ieder geval dat de rest van de snelweg naar Montpellier tolvrij is. Dus het kan ook zijn, bedenken we achteraf, dat we vooruit hebben betaald.

Het tolstation waar we dachten een kaartje te moeten maken maar in plaats daarvan moesten betalen.

Uiteindelijk rijden we om half zes Arles in. We zien al snel onze IBIS, maar om de toegang naar het hotel te vinden, is een crime. Onze navigatiedame stuurt ons een weggetje op waarbij we direct in een heuse achterachterstandsbuurt belanden - dat twee keer achter is hier geen typefout. Snel keren we om, blij dat we hier weer uit zijn. We rijden om het hotel heen, maar het is helemaal met hekken omgeven. Nergens een ingang te zien. We proberen een ander dubieus weggetje en belanden dan bij een groot dicht hek van de parkeerkeerplaats van het hotel. Helemaal rechts op een paal zie ik opeens een knop en een klein cameraatje. Ik stap uit en als ik op de knop heb gedrukt schuift het hek opeens open. We rijden naar binnen en achter ons sluit het hek weer. Ik ben bang dat we bij een soort Hotel Californië zijn beland. "You can check-out any time you like, But you can never leave!" Waarschijnlijk dient het hek en alle beveiligingsmaatregelen om de auto's van de gasten te beschermen.

Afgezien van het probleem om binnen te komen - we vragen de receptionist nog waarom er geen bordje bij de afslag naar het hotel staat; dat weet hij niet - is er niks mis mee met het hotel. Nette kamer, mooi zwembad en je kan er lekker eten. Wel kunnen ze iemand gebruiken die een beetje Engels kent. Eerst krijgen we een menukaart in het Frans maar als de ober ziet dat we daar een beetje moeite mee hebben, brengt hij een Engelstalige menukaart. Zien we op de Franse menukaart een groen gazpachosoep staan met komkommer en avocado, in de Engels menukaart is avocado vertaald in 'lawyer'. Tip, ben je een advocaat, boek dan niet dit hotel. Voor je het weet beland je in de soep.

Arles is de stad waar Vincent van Gogh vanaf februari 1888 veertien maanden heeft verbleven. Hij schilderde er een aantal schilderijen die later beroemd zijn geworden, waaronder een sterrennacht boven de Rhône. 

Op onze hotelkamer heb ik ook even een soortgelijke tekening gemaakt, zodat ik later kan zeggen dat Vincent van Gogh en ik allebei in Arles aan hetzelfde onderwerp hebben gewerkt.

Mijn versie is nog niet helemaal klaar. Ik moet hem nog inkleuren. Overigens zoiets als Vincent van Gogh en ik nu hebben, dat heb ik ook met de popgroep U2. Wist u dat we allebei (U2 en ik) hebben opgetreden in 'Het Paard' in Den Haag? Oké, niet tegelijkertijd: U2 in 1981 als onbekend bandje, ik in 2004 als voetbaldeskundige in een panel bij de EK-wedstrijd Nederland - Duitsland. 

Tot zover deze les hoe je van een reisdag waarbij weinig gebeurt toch een eindeloos voortdurend verhaal kan maken.

Woensdag 8 september 2021 Sarlat

Vandaag is het mijn beurt om brood te halen bij de campingwinkel. Nu is het van onze stacaravan naar de receptie, waar ook het restaurant en de winkel zich bevinden, maar een klein stukje lopen, maar het is wel een pittige klim. Aangezien ik de laatste persoon op de camping ben die ooit de bolletjestrui zal winnen is dit een zware taak, maar ik heb mij hier dapper doorheen geslagen. Ja, uw verslaggever kan wel wat. Vol trots kwam ik terug met 2 croissantjes en een baguette. Voor degenen die niet zo goed Frans praten als ik, dat is een dun stokbrood. 

Na het ontbijt vertrekken we richting Sarlat - officieel heet het Sarlat-la-Canéda maar die naam is mij veel te lang om te typen. Oké, heb ik het nu toch één keertje gedaan. Het bezoeken van Sarlat is geen origineel idee. Sterker nog, dat hebben vandaag heel veel andere mensen ook bedacht en daarbij is het ook nog eens marktdag. De eerste opgave bestaat er dan ook uit om een parkeerplaats te vinden. 

Na wat rondgereden te hebben - dat is een verkeerde omschrijving voor met een slakkengang in een grote rij auto's "rond te rijden", vinden we een parkeerplaats - 'P Nord' voor de liefhebbers van details. Het is betaald parkeren. Voor de automaat staat een enorme rij mensen op hun beurt te wachten. Slim als ik nu eenmaal ben, kijk ik om heen en zie aan de overkant van de straat ook een parkeerautomaat. Daar staan slechts drie mensen. Terwijl Marianne in de lange rij gaat staan, steek ik de weg over en sluit in de korte rij aan. De automaat is in het Frans maar hé, ik spreek nu eenmaal mijn talen - en ik kijk heel slim over de schouders van de man voor mij - zodat ik precies weet wat ik moet doen. Oui, Oui. -  Even later keer ik triomfantelijke met een kaartje in de hand -  en vijf euro minder -  terug bij Marianne die nog steeds in de lange rij staat  te wachten.

Uw verslaggever en de parkeerautomaat

Van de parkeerplaats is het een klein stukje lopen naar het centrum en als ik zeg dat er druk is, dan is dat een understatement. Mondkapjes zijn verplicht in de drukke straatjes en op een terrasje waar we een kop koffie drinken wordt eerst de QR-code van onze pass sanitaire gecontroleerd.

Sarlat heeft een leuk oud centrum met smalle straatjes en mooie gebouwen

Op een gegeven moment komen we bij de markt, waar het zo druk is, dat we er maar weer snel vandaan gaan. Oké, snel lukte uiteraard niet. 

Wel rustig is  het boven bij een kerkje, dat opvallenderwijze geen haan als vaan heeft maar een draak. 

Om een uur of twaalf besluiten we om terug te rijden naar de camping. We geven onze navigatiedame nog een kans en eerlijk is eerlijk, ze kwijt zich deze keer met verve van haar verantwoordelijke taak. Ze loodst ons zowaar  - driemaal is scheeprecht - om het drukke stadsverkeer heen, linea recta naar de camping. We zijn hierover zo verbaasd dat we de camping bijna voorbij rijden.

De rest van de dag hebben we weinig gedaan. Bij onze stacaravan gezeten, even een rondje over de camping gelopen, gekeken waar we morgen naar toe rijden - we moeten nog ergens onderweg naar onze volgende camping die vlakbij de Middellandse Zee gelegen is een tussenstop maken - wat gewassen en we hebben, nou ja Marianne dus, zelf gekookt (het restaurant is helaas dicht op woensdag). Macaroni met pesto staat op het programma waarbij- houd u vast - ook de door Marianne gekweekte zwam in de maaltijd verdwijnt. Het is haar idee, niet het mijne.

Is dit een zwam of een trombone? Maar het doet er niet meer toe, hij is in het eten beland.

Na het eten horen we telkens een vreemd hard tikkend geluid bij de verlaten stacaravan tegenover ons. Als we gaan kijken, zien we dat er steeds eikels bovenop die stacaravan vallen. Goed dat wij niet onder een eik staan. We zetten koffie en aarzelen of we die buiten of binnen zullen opdrinken. De keuze wordt voor ons gemaakt. Het begint te regenen en niet zo'n klein beetje ook. Ook zien we in de verte een bliksem. Het duurt 8 seconden voordat we de bijbehorende donderslag horen. Herman Finkers zou zeggen: "Als je de tijd na de donder vermenigvuldigt met de snelheid heb je de afstand. Dus als je de afstand deelt door de snelheid weet je precies hoe snel je geteld hebt."

De Franse buienradar. Wij zitten in dat blauwe cirkeltje in het midden.

Terwijl het buiten onweert - een aantal keer knippert het licht en één keer gaat het zelfs even heel kort uit - spelen we een spelletje Mahjong.

De beginpositie

En zie hier hoe het afliep. Ik zal niet zeggen wie won, dat is niet zo van belang, oké, het was Marianne.
.

Volgens de Franse buienradar wordt het om twaalf uur vannacht weer droog. Hopelijk is het in ieder geval morgenochtend droog, want dan gaan we op pad, richting het zuiden. We hebben tussen de bliksemflitsen door een kamer geboekt in een IBIS-hotel in Arles. Zie hier de kamer die wij hebben geboekt.

Vincent van Gogh had een soortgelijke kamer in Arles.

 

Dinsdag 7 september 2021 Dagje camping

Pfff, dat was een drukke dag. Hier moeten we wel even van bijkomen en flink uitrusten. Oké, dat is niet helemaal waar. We zijn de camping niet af geweest. Ontbeten, even niks gedaan, dan naar het zwembad, weer even niks gedaan, thee gedronken, weer even niks gedaan, in het restaurant op de camping gegeten - hmm, lekker, terug naar de caravan en verder helemaal meer niks gedaan. Zie hier een dagje uit het leven van een Nederlands echtpaar in Frankrijk.

Hoewel, helemaal niks gedaan is niet waar. Ik heb zeker tien baantjes gezwommen. Bij elkaar zo'n 500 meter - kan ook 50 meter zijn. Daarnaast heb ik een boek gelezen. Marianne ook. En dat was het wel. Meer kan ik er niet van maken. Of zoals de Romeinse keizer Marcus Aurelis zei: "Het leven van een mens is wat zijn gedachten ervan maken."

Zie hier nog wat foto's van onze drukke dag.

Het eten van Marianne in het restaurant

De paddenstoel was daarentegen wel zeer actief. Die groeit en groeit.

Maandag 6 september 2021: rondje Dordogne

Een beetje vakantie wordt natuurlijk tot in de puntjes voorbereid. Het internet wordt afgestruind op pareltjes -  "de mooiste plekjes, stadjes & bezienswaardigheden" - en reviews worden gelezen - 'De Dordogne is idyllisch maar enorm warm. Ook is hier veel sprake van onweer." Maar deze keer niet. Niks op internet opgezocht, alleen snel een gidsje van 25 jaar geleden in de koffer gegooid, uit de tijd dat we hier waren toen de kinderen nog klein waren. Zie hier onze hele voorbereiding. 

Marianne, gezien haar naam uiteraard onze reisleidster in Frankrijk, bekijkt 's morgens bij de koffie het gidsje en stelt dan voor om route 3 te nemen - 

"Uit het boekje"

"Deze tocht, en dan vooral het eerste stuk, is een van de mooiste van de Dordogne. Grote, ruige rotspartijen worden afgewisseld door kleine dorpjes en talloze kastelen," aldus het boekje. Kijk, zulke tips vind je niet op internet. 

We gaan op pad. Het kost ons de nodige moeite om de D704, de eerste weg van de route, te vinden, maar eenmaal daarop beland, is het vooruit met de geit. Sorry auto, vooruit met de auto. Het eerste plaatsje waar we stoppen is Carsac-Aillac, waar een alleraardigst kerkje staat. "een bescheiden maar prachtig geelstenen kerkje" aldus ons reisgidsje. 

Na een tussenstop voor het uitzicht bij de Cingle de Montfort - het vertaalprogramma op de laptop vertaalt 'Cingle de Montfort' als 'Cingle de Montfort'  - belanden we in La Roque Gageac. Volgens het gidsje valt dit dorp 'geregeld in de prijzen als het mooiste dorp van Frankrijk'. Of dat zo is, weet ik niet. Wel weet ik dat het vermoedelijk het drukste dorp van Frankrijk is. Het is er echt ongelooflijk druk. We besluiten om het maar links te laten liggen wilde ik schrijven, maar het is eigenlijk rechts te laten liggen. (Het ligt aan de rechterkant van de weg.) Heel eerlijk gezegd ziet het dorpje er niet anders uit dan vele andere Franse dorpjes, maar wie weet wat voor een verborgen schoonheid we gemist hebben.

Onze volgende stop is Beynac. Daar ligt hoog bovenop een rots een kasteel. Dat hebben we ooit eens bezocht toen de kinderen nog klein waren. Je kon er met de auto via steile weggetjes heen rijden en dan vlakbij het kasteel de auto parkeren. We besluiten het kasteel opnieuw te bekijken. Dat hebben we 25 jaar geleden weliswaar ook al eens gedaan, maar op een gegeven moment moest toen de oudste dochter - ik geloof dat ze toen drie was - opeens heel nodig plassen. Er was nergens een wc te vinden in het kasteel en hoewel ze al wel zindelijk was, ging er toch iets mis. Er lag opeens een rare vochtplek in één van de duistere gangen. Dan slenter je vervolgens niet echt meer op je gemak verder door het kasteel. 

Na het gebeuren in de jaren negentig heeft men in het kasteel een extra toilet toegevoegd, waar je op je gemak kan zitten. 

Echter, we lopen - nou ja rijden - tegen een probleem aan. We zien nergens meer de weg naar de parkeerplaats boven bij het kasteel. Huh? Hebben ze die weg gehaald? Dan moet je nu de hele klim lopend doen. Zuchtend parkeren we de auto en beginnen we aan de klim. 

   

Puffend en zwetend - in de smalle steegjes moet je ook nog verplicht een mondkapje dragen - bereiken we uiteindelijk het kasteel en dan beleven we een Laurel en Hardy momentje. Er is een beroemde korte Laurel and Hardy film uit 1932 - 'The Music Box' - waarin ze een piano moeten verhuizen. Aangekomen bij het adres blijkt het huis bovenaan een lange trap te liggen, waarna er een eindeloze sjouwpartij volgt om de piano boven te kijken. Wanneer ze uiteindelijk na de nodige miskleunen boven zijn, zien ze dat ze er ook met de auto heen hadden kunnen rijden.

Als wij eindelijk boven zijn, zien we de dat de parkeerplaats er nog steeds is. Hij staat half leeg, dus er was plaats genoeg voor onze auto. Nee hè. Als we later het dorp uitrijden zien we wel het bord richting deze parkeerplaats.

Voordat we het kasteel bezoeken, gaan we eerst lunchen. Onze QR codes worden gecheckt en we mogen naar binnen. Daarna op weg naar het kasteel. Het is gerestaureerd na ons vorige bezoek. Of het daardoor komt of door een slecht geheugen weet ik niet, maar veel herken ik niet meer. Zo dacht ik dat er ergens een groot slingerwapen stond, maar dat zie ik nergens meer staan. Wat wel is gebleven zijn de schitterende uitzichten vanaf het kasteel. Richard Leeuwenhart schijnt hier één van de eerste Engelse toeristen te zijn geweest.

 

Na het bezoek maken we het rondje af en zoeken we vervolgens in Sarlat een grote supermarkt. Volgens onze navigatiedame zit er geen Intermaché maar wel een Carrefour en die voldoet ook. We doen de nodige boodschappen. Als we bij de kassa staan, begint een Fransman voor ons een heel verhaal tegen ons te houden. Ik kan er weinig van volgen. Mark Twain zou zeggen: "Wat jammer dat de Fransen hun eigen taal zo slecht spreken." Ik meen iets te verstaan van snelkassa. Tijdens zijn betoog zet hij ondertussen zijn boodschappen op de lopend band, althans dat wil hij doen, maar een grote pot met mayonaise belandt naast de band en valt in duizenden stukjes uiteen. We kiezen dus maar voor de kassa ernaast.

Rijden naar de camping is weer net zo'n groot probleem als een dag eerder. De navigatiedame stuurt ons ergens de verkeerde kant op en leidt ons vervolgens langs allerlei smalle C-weggetjes via een enorme omweg naar de camping. Op een gegeven moment zegt ze 'bestemming bereikt'. Oh ja, waar dan? We staan in the middle of nowhere. We rijden nog maar wat door en opeens zien we verderop het bordje van de camping. Zo, we zijn er weer.

Zondag 5 september 2021: op weg naar de Dordogne

Vandaag staan er zo'n 400 km op het programma: de rit van ons IBIS-hotel bij Orleans naar onze camping even buiten Sarlat in de Dordogne. Maar eerst ontbijten en ik moet zeggen de keuze is reuze - je kan zelfs je eigen ei koken - en het smaakt allemaal prima. Niks mis mee dus. (Had ik het hotel ook op uitgezocht). Terug op de kamer worden de spullen bij elkaar gepakt. "Kijk je wel goed uit met mijn paddenstoelenkweekset" zegt Marianne. "Jazeker" roep ik terwijl ik hem oppak. Op dat moment breekt één van de twee paddenstoelenuitlopen er bijna helemaal af. Oh, Ai, Oeps. Er is niemand die ik de schuld kan geven. Waar zijn de kinderen wanneer je ze nodig hebt. "Judith, Marijke wat doen jullie nou???" Voorzichtig breng ik haar het nieuws. De schok is groot.

Boven steken er nog drie uitlopers uit; onder nog maar twee.

Enfin, een half uurtje later is alles ingepakt en rijden we weg. We stoppen onderweg een keertje bij een Aire, waar het barst van de Fransen die allemaal hun lunchpauze houden. Ik heb soms het idee dat ze dat heel lang doen, van zo'n tien uur tot na drie uur, zo druk is het er. Maar twee Franse dames stappen net op, lachen vriendelijk naar me - je bent een charmeur of niet - en we hebben een vrije picknicktafel. 

De charmeur die de Franse dames deed vertrekken; als je het zo leest kan je dit ook negatief opvatten realiseer ik mij opeens.

Iets na drieën zijn we in de buurt van Sarlat, maar dan gaat het helemaal mis. We hadden als bestemming de naam van de camping ingevoerd en onze navigatiedame had gezegd dat ze die kende. Maar dat was helemaal niet zo. Alleen durft ze dat niet toe te geven en stuurt ze ons, vermoedelijk op goed geluk, ergens de rimboe in over een weggetje dat nog te smal is voor fietsers, laat staan voor een modern KIA NIRO rijder.

We stoppen aan de zijkant van de weg om de boel eens te bestuderen. Plotseling gaat achter ons een auto luidkeels toeteren. Die kan ons weliswaar makkelijk passeren, maar de dame achter het stuur, een chagrijnige Franse zestigplusser, vindt dat wij daar niet mogen stilstaan. Ja toedelo boomer, rij er maar om heen. Andere auto's doen dat ook, Naar enige tijd passeert ze ons boos zwaaiend alsnog. Het blijkt dat ze haar hele wagen heeft volgeladen met oude wijven die allemaal aan het kijven zijn en ons boos aankijken. 

Nadat we het adres van de camping hebben ingevoerd, worden we via allerlei nebbisch weggetjes naar de D75 geleid, waar we opeens een bord van de camping zien. Snel de navigatiedame uitgezet en even later staan we geheel op eigen oriëntatievermogen bij een verlaten Eurocamp ontvangsttent, waar we een envelop zien liggen met onze naam, de sleutels van de stacaravan en de routebeschrijving naar ons plekje. Toch nog goed aangekomen.

's Avonds eten we bij het restaurant op de camping, wat volgens de beschrijving op de site 'uitstekend' is en dat klopt helemaal.

Oh ja, gisteren vergeten te vermelden. Nadat we op het laatste moment hadden geboekt voor deze camping, keken we (een half uurtje later) naar de weersverwachting. Vier dagen regen en onweer werd er voorspeld. Ai, misschien moeten we de volgende keer dat andersom doen: eerst kijken naar de weersverwachting en dan boeken. Gelukkig klopt er geen bal van de weersverwachting. Het was vandaag zonnig en droog en zo'n 29 graden. Morgen en overmorgen wordt het zelfs 32 graden en zonnig. Maar eerst zien en dan geloven of om met Herman Finkers te spreken: "Dan volgt nu de weersverwachting. Er worden middagtemperaturen verwacht van één uur 's middags tot zes uur 's avonds."

Zaterdag 4 september 2021: Op weg naar Orleans

Toch nog even twee weken op vakantie naar Frankrijk. Met een tent zelfs. Kamperen in Zuid-Frankrijk, oké eerst nog even een paar dagen in de Dordogne in een volledig ingerichte stacaravan van Eurocamp. Met last minute aanbiedingen e.d. kostte dat 42 euro per nacht, een campingplaats voor een tent 36 euro, die 6 euro extra per nacht heb ik daar wel voor over.

Nu hebben we wel twee kleine tentjes - van onze vakantie in 2017 toen we met de kinderen naar Amerika waren voor de zonsverduistering - maar no way dat ik daar twee weken in ga kamperen. Geen kamperen dus sprak ik triomfantelijk. Dus, bedacht Marianne, dan kopen we een grotere tent: een tunneltent waar je in kan staan. De jongste dochter vond dat ook een heel goed idee. Dat zij daar ook enig belang bij had  - ze ging samen met wat vriendinnen kamperen en had een tent nodig -  speelde bij die mening vermoedelijk ook een rol. Anyway, tent gekocht, die aan de dochter mee gegeven, kletsnat teruggekregen, gedroogd en wij waren klaar voor onze kampeervakantie.

Ik zal u niet vermoeien met allerlei kampeerspullen die op het laatste moment nog gekocht moesten worden - zelfs op de avond voor vertrek - een vriendin van Marianne zei: 'Hebben jullie wel zo'n verloopstekker? Wat? Heb je voor Frankrijk een verloopstekker nodig? Ook nog even bij de buren langs om te vragen of zij voor de post en de planten wilden zorgen. Wat bleek, zij gingen ook net in dezelfde periode twee weken naar Frankrijk. Maar hun kinderen zouden wel voor de post en de planten kunnen zorgen, al moesten we ten aanzien van de planten de lat niet te hoog leggen. Zijzelf hadden vooral Sanseveria's en zelfs die overleefden lang niet altijd de verzorging door de kinderen. Enfin, toch de sleutel toevertrouwd. Alle spullen in onze nieuwe Kia Niro gestopt - dat was passen en meten; goh die kofferbak is toch kleiner dan gedacht - en hoppa op weg naar Frankrijk. 

Dit moet systematischer kunnen

Toen we weg reden, zagen we dat de buren nog aan het inpakken waren. Ha, wij liggen mooi voor. De navigatie aangezet op een Ibis hotel bij New Orleans en there we go! In Nederland reed alles vlot door, Antwerpen was wel wat drukker. Vlak voor de grens met Frankrijk hielden we even een koffiestop en daarna verder richting Frankrijk. Zelf nemen we meestal de rondweg om Lille heen, maar ons navigatiesysteem loosde ons door Lille heen, want dat was sneller dacht zij  - we hebben een vrouwenstem die ons aanwijzingen geeft - dan buiten om. Of dat inderdaad zo was, weten we niet, want zo'n ding evalueert zich niet. "Sorry die andere weg was toch vlotter geweest." zal je haar nooit horen zeggen. Ons vorig systeem zei wel eens "Ondanks deze vertraging is dit toch de snelste weg."

In Frankrijk sloegen we de eerste Aire over en kozen we voor de twee Aire om te gaan lunchen. Nadat we ons eigen meegenomen boterhammetjes op hadden, hoorden we opeens een bekende stem achter ons. "Marianne?" vroeg die stem. We draaiden ons om: daar stonden de buren. We hadden niets afgesproken. Het was puur toeval. 

Even later gingen we weer op pad via de A1 naar Parijs. De eerste tolpoort is altijd even spannend. Accepteert hij onze creditcard? Oui, en doorrijden maar. Aangekomen bij Parijs gaf de navigatiedame aan dat we de Boulevard Périphérique moesten nemen. Onze ervaring is dat de Francilienne - dat is de wat grotere rondweg om Parijs heen - beter doorrijdt; oké, hij is wel langer, maar we besloten om de adviezen van de dame te volgen. Nou, dat hebben we geweten, de juffrouw deed echt haar best om telkens de snelste weg te vinden. Op een gegeven moment suggereerde ze zelfs even om van de BP af ge gaan, dan twee kilometer een lokale weg te nemen en dan weer terug te keren naar de BP. Was sneller. "Houd rechts aan" kondigde ze aan. Heel fijn als je net links rijdt. Tegen de tijd dat we er waren, had ze bedacht dat het toch weer sneller was om wel de BP te vervolgen. "Houdt links aan" riep ze. Enfin om een lang verhaal kort te maken, wat niet kan want het is al lang, we kwamen redelijk snel door Parijs heen en konden onze weg naar Orléans vervolgen waar we een overnachting in een IBIS hotel hadden gepland. Zorgvuldig uitgezocht door mij op internet. Marianne heeft een voorkeur voor Novotel, maar deze was 40 euro goedkoper en lag ook nog eens beter. En had ook nog eens een stuk of tien laadpalen voor Tesla's! Oké, wij rijden geen Tesla.

Om een uur of vijf kwamen we daar aan. We moesten eerst onze Corona-QR-code - we zijn beiden ingeënt - laten zien en kregen toen de kamersleutel mee. In het hotel zelf moest iedereen met een mondkapje op lopen. De kamer was zoals je kan verwachten van een IBIS kamer. Netjes, al zaten er wel vlekken op het vloerkleed. Oké, dat is niet waar. Op internet klaagde één van de gasten over de vlekken op het vloerkleed, waarop de hevig verontwaardigde eigenaar opmerkte dat het geen vlekken waren maar het patroon van het tapijt was.'

Die zwarte dingen op de vloerbedekking zijn geen vlekken maar vormen een soort motief. Niet elke hotelgast begrijpt dat

's Avonds aten we in het hotel, de keuze was niet reuze maar de kwaliteit was goed. Marianne heeft haar oesterzwammenkweekset mee genomen - die stond op het punt om uit te lopen - en die moest beslist mee. Voor meer daarover zie haar eigen blog (hier). De kweekset werd voorzichtig uit de auto gehaald en op de kamer gezet. Ik kreeg uitdrukkelijke instructies om daar uiterst voorzichtig mee om te gaan.

Links proberen twee kleine paddestoelletjes uit de kweekset te ontsnappen

Ik zie ons nog wel ergens in Frankrijk worden aangehouden in verband met het bezit van hallucinerende paddenstoelen. Nee meneer de agent, dat zijn oesterzwammen!